Oświetlenie to kolejny klucz. W stylu prowansalskim królują kute żyrandole z kloszami w kształcie tulipanów, lampy stojące z abażurami w paski oraz kinkiety z ceramiki. Unikaj zimnych, białych żarówek – wybierz ciepłą barwę 2700K. W sypialni postaw lampkę na szafce nocnej z ceramiczną podstawą w kolorze lawendy. W salonie możesz zawiesić żyrandol z łańcuchem, który doda wysokości pomieszczeniu. Pamiętaj, że światło ma tworzyć nastrój, a nie oślepiać. W kąciku z wersalką ustaw lampę podłogową z ażurowym kloszem – idealna do czytania książki wieczorem.
A co z tapicerką? To chyba najczęstsze źródło rozczarowań. Welur wygląda bajecznie, ale w salonie z dziećmi lub zwierzętami szybko traci urok. Jeśli jednak marzy ci się tapicerka welurowa, wybierz wersję z krótkim włosiem i impregnacją. Tkanina powinna mieć certyfikat odporności na ścieranie powyżej 50 000 cykli Martindale’a. Z własnego doświadczenia wiem, że lepiej sprawdzają się mikrofibra lub wysokiej jakości len, które łatwo odkurzyć i przetrzeć wilgotną szmatką. Unikaj też jasnych, jednolitych kolorów, jeśli nie masz czasu na częste czyszczenie. Beż czy ecru to pułapka, która po roku wygląda nieświeżo.
Największym wyzwaniem w małych mieszkaniach jest optyczne powiększenie przestrzeni. Często słyszę od znajomych, że boją się ciemnych tapet. Tymczasem granatowa tapeta z delikatnym złotym nadrukiem w sypialni 10 metrów dodała jej przytulności, której brakowało przy białych ścianach. Kluczem jest umiar i odpowiednie zestawienie. W przedpokoju, gdzie nie ma okna, postawiłam na tapetę w pionowe pasy w odcieniach szarości i błękitu. Światło odbija się od niej inaczej niż od gładkiej farby, a sufit wydaje się wyższy. Do tego listwa przypodłogowa w tym samym kolorze co najciemniejszy pas tapety. Spójność wizualna robi robotę. Pamiętaj tylko, żeby nie przesadzić z ilością wzorów w jednym pomieszczeniu.
W salonie prowansalskim często pojawia się dylemat – jak połączyć styl z funkcjonalnością, gdy przychodzą goście na noc? Nie każdy ma oddzielny pokój gościnny. Moim zdaniem najlepszym wyjściem jest wersalka z tapicerka welurowa w odcieniu miękkiej zieleni lub lawendy. Welur dodaje wnętrzu luksusu, ale w przeciwieństwie do aksamitu nie jest zbyt formalny. Dotyk tego materiału przypomina głaskanie aksamitnego liścia. Wersalka powinna mieć mechanizm DL, który pozwala rozłożyć siedzisko bez konieczności odsuwania mebla od ściany. To oszczędza miejsce i plecy. Do tego kilka lnianych poduszek w pasy – i salon gotowy na przyjęcie rodziny z daleka. Pamiętaj tylko o odpowiednim stelazu listwowym, który nie będzie skrzypiał przy każdej zmianie pozycji.
Materiały w stylu prowansalskim to podstawa. Len, bawełna, rattan i drewno – najlepiej z widoczną patyną czasu. Unikaj syntetycznych tkanin, które błyszczą i zbierają elektryczność. Zamiast tego postaw na grube lniane zasłony, które filtrują światło, oraz bawełniane poduszki o strukturze płótna. W kuchni sprawdzą się otwarte półki z ceramiką – talerze w odcieniach błękitu, żółci i zieleni. Jeśli masz mały metraż, wybierz jasne drewno, na przykład sosnę lub dąb bielony. Ciemne meble w małym pomieszczeniu mogą przytłoczyć, a prowansja ma być lekka i przewiewna. Nawet wersalka czy kanapa z funkcją spania powinny stać na cienkich, toczonych nóżkach, które optycznie unoszą mebel nad podłogą.
Kolory w stylu prowansalskim to paleta słońca i ziół. Bielenie, écru, lawendowy, szałwiowy, delikatna żółć i błękit. Unikaj jaskrawych barw – one niszczą spokojny charakter wnętrza. Ściany najlepiej pomalować na biało lub kremowo, a akcenty dodać w tekstyliach. Podłoga – deski lub płytki w kolorze terakoty. W kuchni postaw na kafelki z motywem roślinnym. W łazience – ceramiczne umywalki w kształcie muszli. Pamiętaj, że w małym pomieszczeniu lepiej sprawdzi się jeden duży wzór na podłodze niż wiele małych wzorów na ścianach. W salonie postaw na wersalkę w stonowanym odcieniu i ożyw wnętrze kilkoma poduszkami w prążki.
Kiedy myślę o stylu prowansalskim, od razu widzę przed sobą leniwe popołudnie w małym miasteczku, gdzie lawenda pachnie aż do zmroku. Wnętrza w stylu prowansalskim to przede wszystkim spokój, naturalność i zaproszenie do zwolnienia tempa. Nie chodzi o idealnie wypolerowane powierzchnie, ale o fakturę lnu, delikatne przecierki na starych meblach i promienie słońca wpadające przez okno. To styl, który wybacza niedoskonałości, a wręcz je celebruje. Zamiast gładkich, lakierowanych frontów wybieramy drewno z widocznymi słojami, zamiast błyszczących dodatków – ceramikę z drobnymi pęknięciami w glazurze. Najważniejsze jest światło, najlepiej ciepłe i rozproszone, które sprawia, że nawet małe mieszkanie staje się przytulne. Pamiętaj, że prowansja nie znosi przepychu – tu liczy się autentyczność.
