Zacznij od testu skręcania. Złap but obiema rękami za przód i tył i spróbuj skręcić go wzdłuż osi. But do marszu powinien stawiać wyraźny opór w środkowej części, ale uginać się w miejscu zgięcia palców. Jeśli skręca się jak szmata w całej długości, będzie niestabilny na dłuższej trasie. Drugi test to zgięcie palcami: but powinien zginać się tam, gdzie stopa faktycznie się zgina, a nie w połowie długości. Sprawdź też, czy podeszwa nie jest zbyt wysoka — im grubsza warstwa amortyzacji, tym większe ryzyko, że przy chodzeniu stopa zacznie „pływać”.

Próba w terenie: co sprawdzić przed zakupem Statyczny pomiar nie wystarcza, bo technika nordic walking angażuje całe ciało. Pożycz kijki o dwóch sąsiednich długościach i przejdź kilkaset metrów po równej nawierzchni. Zwróć uwagę na pracę ramion: przy prawidłowej długości ręka swobodnie odpycha się do tyłu, a kijek nie wyrywa się z podłoża. Jeśli podczas odepchnięcia czujesz napięcie w barku lub musisz unosić ramię, kijek jest za długi. Gdy po kilku minutach marszu plecy się garbią, a ruch przypomina podpieranie się laską, kijek jest za krótki.

Statyczne ustawienie to połowa roboty. W chodzeniu liczy się to, czy ramię utrzymuje pozycję przez cały cykl kroku. Weź telefon i nagraj się z boku oraz z przodu przez kilkanaście sekund marszu. Z boku zobaczysz, czy ramię nie ucieka do przodu ani do tyłu. Z przodu — czy nie unosi się przy wymachu nogi. Jeśli ramię podskakuje, zmniejsz zakres ruchu kończyny dolnej i zwolnij tempo. To brzmi banalnie, ale właśnie tempo jest najczęstszą przyczyną utraty ustawienia: szybki krok wymusza większy zamach ramion i kąt 87 stopni zamienia się w przypadkowy.

Najczęstszy błąd przy pieszych zakupach to planowanie pojemności plecaka, a nie ciężaru, który w nim będzie. Ludzie patrzą na siatkę i myślą „zmieści się”, a potem idą z dziesięcioma kilogramami po schodach i żałują. Zacznij od drugiej strony: ustal, ile kilogramów jesteś w stanie nieść przez całą drogę i jeszcze wnieść do mieszkania. Realna granica dla większości dorosłych to około jednej dziesiątej masy ciała, jeśli trasa jest dłuższa niż spacer wokół bloku. Wszystko powyżej to już nie zakupy, tylko trening siłowy w złej formie.

Wychodzisz z domu, kije już w rękach, pierwszy krok i od razu mocne tempo. Po kilkuset metrach łydki ciągną, a barki podnoszą się do uszu. Przyczyna rzadko leży w technice — leży w tym, że ciało weszło w ruch bez przygotowania. Pięć ruchów zajmuje dwie minuty i można je zrobić na chodniku przed blokiem. Nie potrzebujesz do nich kija, maty ani rozgrzanego pomieszczenia.

Po zakupie sprawdź długość w praktyce na trasie, którą znasz. Zabierz ze sobą taśmę mierniczą i zmierz kijki po rozłożeniu – zdarza się, że oznaczenie na kiju nie zgadza się z rzeczywistością. Jeśli po kilku treningach nadal masz wątpliwości, wróć do testu z kątem łokcia i obserwuj, czy po godzinie marszu nie pojawia się ból w nadgarstkach lub barkach. Długość kijków to nie kwestia estetyki, lecz ergonomii: źle dobrana potrafi zniechęcić do marszu szybciej niż brak kondycji.

Typowe błędy przy doborze długości to kierowanie się wzrostem w butach, co zawyża wynik o 2–3 cm, oraz kupno kijków „na zapas” – dłuższych, bo „będzie można skrócić”. Większość kijków ma stałą długość, a modele regulowane mają ograniczony zakres i dodatkowy luz na złączu. Nie należy też sugerować się długością kijków trekkingowych, które są dobierane inaczej. Kolejny błąd to ignorowanie rodzaju terenu: w górach i na nierównym podłożu często wybiera się kijki o 5 cm krótsze niż wynika to z przelicznika, żeby łatwiej było je stawiać przed sobą.

Przelicznik 0,68 sprawdza się w większości przypadków, ale nie jest uniwersalny. Osoby o krótszych nogach w stosunku do tułowia mogą potrzebować kijków nieco krótszych, a te o długich nogach – dłuższych. Przy wzroście 180 cm wzór daje 122,4 cm, czyli kijki 120–125 cm. Jeśli po ustawieniu kijka na płaskim podłożu i chwyceniu za rączkę łokieć jest zgięty pod kątem około 90 stopni, długość jest prawdopodobnie dobra. Kąt mniejszy niż 90 stopni oznacza kijek za długi, większy – za krótki. To szybki test, który można wykonać w domu, zanim wyjdzie się do sklepu.

Dobór długości kijków do nordic walking sprowadza się do jednego przelicznika: wzrost w centymetrach pomnożony przez 0,68. Dla osoby o wzroście 170 cm wychodzi 115,6 cm, więc w praktyce wybiera się kijki 115 cm lub 120 cm, w zależności od preferencji i techniki. To punkt wyjścia, nie ostateczna decyzja. Producenci podają zwykle zakresy dla przedziałów wzrostu, ale skok długości co 5 cm bywa zbyt duży, by dopasować sprzęt idealnie. Dlatego warto znać swój wzrost bez butów i mieć pod ręką kalkulator, a nie sugerować się wyłącznie etykietą na kiju.