Na koniec zajmij się podłogą i tym, co wisi na ścianach. Dywan nie musi być duży; wystarczy, że wystaje spod łóżka na tyle, by stopa stanęła na tkaninie, a nie na gołej podłodze. Obrazy powieś niżej, niż podpowiada instynkt — dolna krawędź mniej więcej na wysokości oczu osoby stojącej — i wyrównaj je do jednej linii z zagłówkiem. Zdejmij wszystko, co nie ma związku z odpoczynkiem: plakaty, kalendarze, pamiątki z podróży. Pusta ściana wygląda lepiej niż ściana zapełniona bez planu.
Najczęstszy błąd to uszczelnianie drzwi od strony klatki, gdy problem jest po stronie mieszkania. Jeśli dźwięk wpada przez szparę pod drzwiami, wystarczy dopasować próg lub zamontować opadającą listwę progową. Ważne, żeby listwa dotykała podłogi na całej szerokości i nie tarła o nią przy zamykaniu. Uszczelka samoprzylepna na ościeżnicy pomaga tylko wtedy, gdy drzwi są dobrze dopasowane do ramy — na krzywych skrzydłach odklei się po kilku tygodniach i efekt zniknie. Sprawdź też, czy w drzwiach nie ma przypadkiem otworómieszkanie w bloku po starych zamkach i kablach; każda taka dziura to droga dla dźwięku.
Największy błąd to układanie pościeli w kostkę „na wysokość”. Zamiast tego roluj poszewki i prześcieradła w ciasne walce i wstawiaj je pionowo do kosza lub głębokiej szuflady, jak książki na półce. Widzisz wtedy wszystkie komplety naraz i nie przekopujesz sterty przy każdej zmianie. Ważne: roluj poszewkę razem z pasującą do niej poszewką na kołdrę i prześcieradłem, żeby nie szukać kompletu po całej szafie. Worek na pościel z tkaniny przepuszczającej powietrze jest lepszy niż foliowy — folia trzyma wilgoć i pościel zaczyna nabierać stęchlizny.
przechowywanie w małym mieszkaniu małym mieszkaniu buty najczęściej lądują w jednym miejscu: na podłodze przy drzwiach. To wygodne przez pierwszy tydzień, potem powstaje stos, w którym nie da się znaleźć pary, a właściciel zaczyna kupować kolejne, bo stare „gdzieś zniknęły”. Problem rzadko leży w braku miejsca. Dużo częściej wynika z tego, że buty trafiają do szafy bez wcześniejszego uporządkowania i bez podziału na to, co nosi się teraz, a co tylko zajmuje przestrzeń.
Skoro miejsce jest ograniczone, tapczan powinien przejmować funkcje, których nie da się wcisnąć gdzie indziej. Najbardziej praktyczne są pojemniki na pościel pod siedziskiem — ale sprawdź, jak się otwierają. Model z klapą podnoszoną do góry wymaga kilkudziesięciu centymetrów wolnej przestrzeni nad siedziskiem, więc jeśli tapczan stoi pod oknem z parapetem albo pod niską półką, klapa będzie uderzać. Wtedy lepsze są szuflady wysuwane do przodu, choć one z kolei potrzebują miejsca na wysunięcie. Otwórz pojemnik na wystawie i oceń, czy dasz radę korzystać z niego codziennie bez przestawiania mebli.
Zmierz najpierw długość podudzia od podłogi do dołu kolana, przy stopach płasko na ziemi i plecach opartych o ścianę. To ta wartość decyduje o tym, czy stopy będą dotykać podłogi. Do wzrost — przy wzroście do około 160 cm sensowne jest siedzisko w przedziale 38–42 cm, przy 160–175 cm zwykle sprawdza się 42–45 cm, a powyżej 175 cm warto szukać 45–48 cm. To widełki orientacyjne: proporcje ciała bywają różne, więc podudzie jest ważniejsze niż sam wzrost.