Głębszy kolor nie jest zakazany — musi mieć swoje miejsce. Pomaluj nim jedną ścianę, najlepiej tę, na którą patrzysz z wejścia lub tę za łóżkiem czy sofą. Taka ściana cofa się optycznie i daje wrażenie głębi, zwłaszcza gdy reszta pomieszczenia pozostaje jasna. Błąd, który najczęściej psuje efekt, to ciemne pasy po bokach i jasny środek: oko widzi wtedy wąski korytarz zamiast szerokiej płaszczyzny. Unikaj też ciemnych listew przypodłogowych i ciemnej podłogi przy jasnych ścianach — mocna linia na dole mocno „przycina” wysokość.

Pod deskę wielowarstwową lub lamelową stosuj podkłady o grubości 2–3 mm wykonane z pianki polietylenowej lub korkowe. Zwróć uwagę na parametr tłumienia dźwięków – powinien wynosić co najmniej 20 dB. Unikaj podkładów zbyt miękkich (np. pianka o niskiej gęstości), bo deska będzie się uginać, a zamki trzeszczeć. Pod winyl (LVT) często wymagany jest podkład o równej powierzchni i większej sztywności – tu sprawdzą się podkłady z pianki o wysokiej gęstości lub specjalne maty pod winyl. Zawsze sprawdź zalecenia producenta podłogi – niektóre winyle mają wbudowaną warstwę wyciszającą i dodatkowy podkład może pogorszyć przyczepność.

Sypialnia w bloku ma zwykle jedno okno i to od strony, na którą patrzy latarnia albo poranne słońce. Zanim zaczniesz wybierać tkaniny, ustal, czego naprawdę potrzebujesz: pełnej ciemności do spania, przyciemnienia na popołudniową drzemkę czy tylko osłony przed wzrokiem sąsiadów z naprzeciwka. Te trzy potrzeby prowadzą do różnych rozwiązań, a zmieszanie ich w jednym oknie to najczęstszy błąd.

Unikaj kierowania strumienia światła prosto na meble z połyskiem. Lakierowana szafa czy blat nocnej szafki odbiją je i stworzą refleks, który męczy wzrok. Lepsze są lampy z kloszem rozpraszającym, skierowane w stronę ściany lub sufitu. Kinkiet przy łóżku zamontuj na wysokości około 30–40 cm nad blatem szafki i po tej stronie, po której siadasz — inaczej przy czytaniu będziesz zasłaniać sobie światło własnym ciałem.

Przechowuj płyty pionowo, w ciasno wypełnionym przedziale, z dala od grzejników i okien. Poziome układanie w stosach prowadzi do odkształceń, a nierówny nacisk na krawędzie wykrzywia krążek nieodwracalnie. Wilgotność utrzymuj w granicach 40–50 procent, a temperaturę stabilną. Nie owijaj płyt w folię stretch ani nie zostawiaj ich w zamkniętych workach foliowych — winyl musi oddychać, a folia zatrzymuje wilgoć i sprzyja pleśni na kopertach.

Rutyna dnia robi więcej niż najlepszy sprzęt. Zaczynaj pracę o stałej godzinie, otwieraj komputer dopiero po przygotowaniu kawy i rozplanowaniu trzech najważniejszych zadań. Kończ ją rytuałem zamykania: zapisz, co zostało, wyłącz sprzęt, odsuń krzesło. To sygnał dla mózgu, że tryb pracy się skończył. Typowy błąd to „jeszcze tylko sprawdzę jedną rzecz” wieczorem — po nim trudno wrócić do odpoczynku, a następnego dnia praca zaczyna się z niższą energią.