Podlewanie to najczęstszy błąd. Mech nie lubi być mokry przez cały czas — nadmiar wody powoduje gnicie dolnych warstw, a wtedy mata się zapada i traci właściwości dźwiękochłonne. Zraszaj ścianę mgłą lub delikatnym strumieniem, najlepiej rano, i pozwól powierzchni przeschnąć w ciągu dnia. Zamiast podlewać na sztywno co drugi dzień, sprawdzaj wilgotność dłonią: mech powinien być chłodny i sprężysty, ale nie ociekać wodą. W suchym pomieszczeniu z ogrzewaniem podlewaj częściej, ale mniejszymi dawkami.
Najważniejszy jest mechanizm rozkładania. W pokoju gościnnym, gdzie tapczan rozkłada się kilka razy w miesiącu, a nie codziennie, sprawdzą się rozwiązania proste i trwałe: system rozkładany na płasko (typu „klik-klak”) lub wysuwana część z pojemnikiem na pościel. Unikaj skomplikowanych mechanizmów z pneumatyką i wieloma ruchomymi elementami, jeśli nie chcesz serwisować ich po roku. Przed zakupem koniecznie rozłóż i złóż tapczan kilka razy w sklepie – rób to wolno i zwróć uwagę, czy prowadnice chodzą gładko, czy nie ma luzów i czy przy zamykaniu nic nie trzeszczy.
Nie ustawiaj tapczanu tak, żeby zagłówek dotykał skosu. Głowa przy samej pochyłej ścianie to gwarancja zimna w plecy zimą i skroplin na tynku. Lepiej odsunąć łóżko od ściany o kilkanaście centymetrów i wypełnić tę szczelinę niskim stolikiem lub półką. Uwaga też na kaloryfery pod skosem — tapczan postawiony bezpośrednio przed nimi odcina grzanie i przesusza materac od spodu.
Na koniec: pozbyć się zbędnych przedmiotów. Brzmi banalnie, ale to najskuteczniejsza metoda. Przejrzyj szafki i wyrzuć wszystko, czego nie użyłeś od roku – stare opakowania, zepsute sprzęty, nadmiar kubków. Im mniej rzeczy, tym łatwiej utrzymać porządek i tym większa wydaje się kuchnia. Nie musisz od razu opróżniać całej szafki – wystarczy jedna szuflada dziennie. Systematyczność pozwoli ci cieszyć się funkcjonalnym i optycznie większym wnętrzem.
Meble grają rolę, o której mało kto pamięta. Pusta ściana odbija dźwięk, więc ustaw szafę lub regał na ścianie, z której dobiega hałas — najlepiej z książkami i miękkimi rzeczami w środku. Zasłony z grubszego materiału, pluszowy zagłówek, dywan na podłodze i miękkie panele na ścianie zmniejszają pogłos. Uwaga na typowy błąd: piankowe piramidki przyklejone w losowych miejscach niewiele dają, jeśli nie ma ich w narożnikach i na płaszczyznach odbijających dźwięk. Liczy się pokrycie powierzchni, nie ozdoba.
Odnowienie starej komody zaczyna się od trzeźwej oceny stanu drewna, a nie od wyboru koloru farby. Zanim cokolwiek zrobisz, obejrzyj mebel pod kątem pęknięć, luzów w połączeniach i śladów po owadach. Postaw komodę na płaskim podłożu i sprawdź, czy stoi stabilnie — krzywy korpus po odnowieniu będzie jeszcze bardziej rzucał się w oczy. Wyjmij szuflady, oceń, czy prowadnice są kompletne, a fronty nie rozwarstwiają się. Jeśli konstrukcja jest rozklejona, najpierw ją napraw: wyczyść stare spoiny, wpuść klej do szczelin i ściśnij ściski na dobę. Dopiero potem przechodź do powierzchni.
